ณ ที่ตรงนี้ไม่มีพื้นที่ให้กับ Drama คือแบบว่าโตมาแบบดิบๆ ตรงๆ กับผู้คนที่โตมากับธรรมชาติ ทุกสิ่่งทุกอย่างย่อมมีที่มาที่ไป ไม่อย่างงั้นก็คงไม่มีคำว่าประวัติศาสตร์ในพจนานุกรม การที่จะมากล่าววาจาทำร้ายกัน รู้ลึก รู้จริงแค่ไหน หรือเพราะต้องปฎิบัติตามธรรมเนียมของคนต้นแบบที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อครอบครัวและประเทศชาติ เรื่องราวนั้นมีมานานเก็บร้อยถ้อยคำจากความเจ็บปวด จนเข้าใจว่า ทุกคำพูดและการกระทำที่เราได้ยินทุกวันนี้ช่างเหมือนกันกับคำพูดและการกระทำของคนกลุ่มนั้นที่ทำร้ายเราเรื่องไม้หมอนรถไฟที่ลาว เมื่อ 15 ปี ที่ผ่านมา มันคงไม่แปลกหากคำว่า "ต้นฉบับมันเริ่มยังไง ปลายทางมันก็เป็นเช่นนั้น" การกระทำที่ไร้อารยธรรมต่อจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ ช่างเศร้าใจนัก จะตีกอลฟ์ เล่นไพ่ ก็ไม่มีใครว่ากันแต่ไม่ใช่เข้ามาคุกคามสิทธิมนุษยชนคนบริสุทธิ์เช่นนั้น พวกคุณเข้าใจในความรู้สึกเหล่านั้นมากแค่ไหน ได้ยืนอยู่ตรงนั้นไหม หรือแค่ชื่นชมคนในความภูมิใจเท่านั้น จนลืมความจริง ที่มา และเหตุผล รู้ไหมว่าการต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งความจริงนั้นเจ็บปวดแค่ไหน

"คิดก่อนพูด ไม่ใช่พูดก่อนคิด คำๆ นี้เก็บไว้ใช้ตลอดชีวิต ให้จดจำ"

ถ้าคิดจะสอนภาษากัน หรือจะแบ่งปันวัฒนธรรมกัน ช่วยเอาใจสอนกัน ไม่ได้มีลมหายใจไว้สร้างปัญหา หรือรองรับริษยาใคร เกลียดกัน ไม่ชอบกันก็จากไป ที่ตรงนี้มีไว้เพื่อสร้างสรรสังคม ไม่ได้มีไว้ระบายอารมณ์ของคนไม่จริง ณ ที่ตรงนี้ ใช้ใจพูด ใช้ใจเขียน ตรงๆ