ไม้หมอนรถไฟ ณ ลาว

ดั่งคำโบราณว่า "ต้นฉบับมันเริ่มยังไง ปลายทางมันก็เป็นเช่นนั้น" ไม่อยากจะเชื่อในคำๆ นี้ว่าจะเป็นจริง มีความสุขมากดั่งได้ค้นเจอความลับของจักรวาล เสียใจมาเกือบ 15 ปี กับการค้นหาที่มาของความเจ็บปวดทั้งปวง ทุกวันนี้มีความสุขมากไม่มีเหตุผลใดที่ต้องเสียใจอีกต่อไป ในเมื่อมันเริ่มด้วยการโกงกินของคนกลุ่มหนึ่งที่มีมานาน รุ่นสู่รุ่น วางศาสตร์วางศิลป์ไว้ทำลายสังคมชั้นเอก เดินหมากรุกกันแบบผิดๆ ถูกคุกคามความเป็นคนอย่างไร้อารยธรรม จิตวิญญาณแทบไม่เป็นผู้เป็นคน คนบริสุทธิ์ต้องถูกทำร้าย ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่สามารถปล่อยให้มีเหตุผลได้ นี่ถ้าไม่ใช่เป็นคนใฝ่รู้คงไม่มีวันนี้ ตามเหยียบตามย่ำกันไม่รู้จบเพื่อกลบเกลื่อนความจริง พึ่งจะเข้าใจว่าทำไมหลายเหตุการณ์ที่ผ่านมาช่างเหมือนกันยิ่งนักกับเหตุการณ์ในวันนั้น ทุกคำพูด ทุกถ่อยคำ ทุกการกระทำเหมือนกันเลย ก็มันเริ่มไปแล้วจะปล่อยไปได้ไงว่าไหม ถึงเข้าใจทุกวันนี้ว่าทำไมผู้คนถึงเข้าใจเราผิด ใส่ร้ายป้ายสีชีวิตกูด้วยมารยาจริต เพื่อกลบเกลื่อนความจริง กูต้องโดนทุบโดนตีมาทั้งชีวิต เพราะความไม่โปร่งใสเรื่องไม้หมอนรถไฟที่ลาว มันไม่สำคัญว่าใครจะเข้าใจถูกหรือผิด มันสำคัญที่ต้นฉบับมันอยู่ในกำมือกู มันดิบลึก นี่แหละคือสิ่งที่กูต้องการกว่า 15 ปี กูต้องถูกทุบตีในสิ่งที่ตนไม่รู้ มารยายิ่งนัก ก็พวกมึงไม่สามารถปล่อยให้กูมีเหตุผลได้ ถึงได้ตามทำลายชีวิตกูเช่นนั้น กูภูมิใจที่พวกมึงตาย ตายได้น่าเกรียจมาก น่าสมเพชยิ่งนัก ตายแม่งมันให้หมด กูไม่ปล่อยแม้นคนเดียว มันเป็นผลจากการกระทำของพวกมึงเอง เพราะสายใยของพวกมึงมันยังไม่ขาด พวกมึงถึงได้เล่นสกปรกกับกูเช่นนั้น คิดจะตัดอนาคตกูเพื่อกลบเกลื่อนความจริง แน่จริงพวกมึงเล่นกับกูแบบลูกผู้ชายสิว่ะ ไม่ใช่วางยากูเช่นนั้น กูแทบไม่เป็นผู้เป็นคน พวกมึงมันกลัวจนลืมตน ลืมแม้นเหตุผล และความจริงใจ ไอ้เปรตนรกนั่นพอมันแพ้ไพ่กูมันก็แค่จากไป คนเนรคุณ เพราะกูมันดี กูเจ็บเพื่อได้เห็นใจพวกมึง กูต้องเจ็บปวดแค่ไหน

กูมีคำพูดคำหนึ่ง

"ไม่ว่าพวกมึงจะเหยียบกูจมดินเท่าไหร่ กูจะเก็บไพ่ใบสุดท้ายไว้เหยียบใจพวกมึง จากความเจ็บปวดของชีวิตกู"